zapisz się
na newsletter

i odbierz kod na 2 książki po 50 gr z wybranej oferty
Literatura
faktu i historia
Literatura naukowa
Sortuj produkty po:
nazwie
od A do Z
od Z do A
/
cenie
od najniższej
od najwyższej
/
dacie dodania
od najnowszych
od najstarszych
Studia z leksykografii historycznej
Wydawca: Universitas
wysyłka: 48h
27,30
-35%
42,00 zł
Książka Studia z leksykografii historycznej (wydanie 2 rozszerzone) zawiera zbiór szkiców o dawnych słownikach języka polskiego. Obejmuje ona przede wszystkim studia materiałowe nad historycznymi dykcjonarzami w ujęciu porównawczym, także z uwzględnieniem danych statystycznych. W monografii Czytelnik odnajdzie również pogłębione refleksje o charakterze metaleksykograficznym, odnoszące się do kwestii szczegółowych, które do tej pory nie budziły większego zainteresowania historyków języka polskiego. Studium gromadzi informacje o dziełach mniej znanych, które nie zostały przez lingwistów kompleksowo opisane (Volckmar, Troc, Bandtkie, Osiński), dotyczące w dużej mierze relacji między dawnymi dziełami polskiej leksykografii – zarówno w aspekcie zawartości leksykalnej tych zbiorów, jak i charakteru ich makro- oraz mikrostruktury. Rozdział 1 Uwagi o kilku historycznych słownikach języka polskiego. Słownik jako źródło badań językoznawczych Rozdział 2 Słownik Michała Abrahama Troca jako źródło badań językoznawczych. Kontekst historyczno-kulturowy Rozdział 3 O tzw. seksualizmach w historycznych słownikach języka polskiego Rozdział 4 Zasób leksykalny słownika Michała Abrahama Troca w świetle statystyki – na marginesie kwalifikatorów Rozdział 5 Kwalifikatory w słowniku Jerzego Samuela Bandtkiego – rodzaje, funkcje, frekwencja Rozdział 6 Regionalizmy leksykalne w Bogactwach mowy polskiej Osińskiego Rozdział 7 Z zagadnień słowotwórstwa w dykcjonarzu łaja Volckmara z 1596 r. Rozdział 8 O chronologii zbieżności formalnej nazw narzędzi nazw wykonawców czynności Bibliografia Indeks nazwisk
Wykształcić widza
Wydawca: Universitas
wysyłka: 48h
25,35
-35%
39,00 zł
Jak bardzo nasza cywilizacja zmieni się pod wpływem nieustannego i dynamicznego rozwoju cyfrowych środków komunikacji masowej? Naukowcy i filozofowie formułują najróżniejsze przewidywania, wśród których nie brak wizji ścisłego zintegrowania człowieka z wytworami najnowszych technologii. Z drugiej strony – wyrazisty nurt dyskursu humanistycznego, wywodzący się z psychoanalizy i fenomenologii, obwieszcza trwałość, hegemonię, a nawet dalszą ekspansję „starego medium” – filmu, pojmowanego jako paradygmat estetyczny i komunikacyjny. Jego dominującą pozycję w kulturze potwierdza łatwość, z jaką film dostosował się do środowiska cyfrowego, czy choćby coraz lepsza kondycja kin, w których widzów wcale nie ubywa. Czy w sytuacji trwałego triumfu języka kinematograficznego, pojmowanego jako wiodąca forma komunikacji masowej, systemy edukacyjne mogą ignorować potrzebę wychowywania odbiorców przekazów audiowizualnych, rezygnować z idei kształtowania kompetencji świadomego i krytycznego widza? Tezą prezentowanej rozprawy jest przeświadczenie o konieczności systemowego przygotowania młodych ludzi do odbioru audiowizualnych tekstów kultury, wykorzystujących język „ruchomych obrazów”. Książka skierowana jest przede wszystkim do nauczycieli języka ojczystego, którzy – z racji literackiego i językowego wykształcenia – są najlepiej predestynowani do włączenia filmu w obszar edukacyjnych działań i refleksji. Do nich przede wszystkim – choć nie wyłącznie – kieruje autor rozważania o współczesnej pozycji języka filmowego pośród wielu języków kultury, o statusie i miejscu filmu w doświadczeniu współczesnego człowieka, w końcu o sposobach szkolnej (ale przecież nie tylko) analizy i interpretacji dzieła filmowego czy – po prostu – o odmianach edukacyjnych rozmów o filmie.
Książka zawiera artykuły poświęcone zagadnieniom ogólnym słowotwórstwa języka mówionego i pisanego, słowotwórstwu różnych odmian języka pisanego, wybranym kategoriom słowotwórczym języka mówionego i pisanego oraz wybranym problemom strukturalnym języka mówionego i pisanego.
Autorka podjęła problem kształtowania się komunikacji, w tym językowej, u dzieci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Zasadniczym celem było scharakteryzowanie procesu kształtowania się komunikacji, a przede wszystkim systemowych zachowań językowych u dzieci w warunkach, jakie stwarza nieprawidłowe funkcjonowanie mózgu. Autorka starała się, aby zastosowane w badaniu próby eksperymentalne ukazywały – we wzajemnym powiązaniu – funkcjonowanie poszczególnych podsystemów języka. Dlatego też sprawdzała struktury językowe o różnym stopniu organizacji: wypowiedzi, zdania, wyrazy, a także pojedyncze dźwięki mowy – głoski. Zebrany materiał językowy został szczegółowo pokazany w tabelach (wraz z przykładami wypowiedzi dzieci zapisany fonetycznie za pomocą preferowanej wciąż w logopedii transkrypcji słowiańskiej), następnie przeanalizowany ilościowo i jakościowo. To cenna część omawianej publikacji, uczy niedoświadczonych logopedów, jak można i należy, interpretować różne zjawiska językowe rejestrowane w wypowiedziach badanych osób.
Alternatywność w poezji i dramacie
Wydawca: Universitas
wysyłka: 48h
16,09
-15%
19,01 zł
Alternatywność jest pojęciem szeroko wykorzystywanym w teoriach światów tekstowych i przestrzeni mentalnych. Badacze tych zagadnień analizują przede wszystkim negację. Pojęcie alternatywności ma zastosowanie zwłaszcza do takich konstrukcji, w których pojawia się nie jeden, lecz dwa pakiety treści pojęciowej – negacja jest tu więc doskonałym przykładem, gdyż profiluje alternatywę, dwie sytuacje, z których jedna, negatywna, jest opisana, a druga, pozytywna, implikowana. Najnowsze badania nad negacją prowadzone w ramach nauk kognitywnych, językoznawstwa i stylistyki dotyczą zagadnień statusu i roli tego typu znaczeń oraz ich specyficznej funkcji w dyskursie. W większości dostępnych prac przyjęto wcześniejsze założenie, zgodnie z którym negacja ma zasadniczo charakter binarny: X i nie-X to jedyne pojawiające się w dyskursie możliwości. Celem niniejszego tekstu jest jednak wykazanie, że alternatywność, w tym negację, da się wykorzystywać w dyskursie, zwłaszcza literackim, do ustanawiania wielu punktów widzenia i kierowania nimi. W rezultacie alternatywność może służyć przede wszystkim do wyrażania stanowiska, a nie do przedstawiania przeciwnych wersji budowanej w tekście rzeczywistości. Analizy pokażą również, że w literaturze alternatywność realizuje się za pomocą różnych typów konstrukcji.
Poszukiwanie najskuteczniejszych metod porozumiewania się jest dziś związane z uwzględnieniem bardzo szerokiej perspektywy zagadnień nie tylko językoznawczych, ale i psycholingwistycznych, socjologicznych, kulturowych, zagadnień funkcjonowania jednostek w przestrzeni językowo-kulturowej, nieuchronnie prowadząc do pytania o tożsamość językową – zarówno indywidualną, jak i grupową, narodową. W tym właśnie kontekście warto rozpatrywać zagadnienia współzależności kultury, języka i narodu, a także ich szczególnej roli w budowaniu własnej tożsamości. Celem dwutomowej monografii jest stworzenie nowego forum wymiany myśli, doświadczeń, wyników badań pomiędzy naukowcami, ale także środowiskami pozaakademickimi w praktyce zajmującymi się zagadnieniami języka, kultury, tożsamości. Lista zagadnień poruszonych w tomach obejmuje takie obszary, jak: – wzajemne relacje języka i kultury – artefakty, praktyki, pamięć i język, – językowe determinanty sposobów konstruowania modelu świata, – porozumiewanie się i samookreślenie, – język ojczysty a osobowość, – kultura – język – dialog kultur, – sposoby interpretowania rzeczywistości przez ludzi mówiących różnymi językami, – problemy tożsamości językowej mniejszości narodowych, – tożsamość kulturowa i językowa jako wynik zachowania dziedzictwa przodków, – język a etniczna, religijna, historyczna, terytorialna identyfikacja jednostki, – znaczenie znajomości języka obcego w kształtowaniu własnej tożsamości, – kompetencja kulturowa w nauce języków obcych, – kulturowe konteksty motywacji nauki języków obcych.
Poszukiwanie najskuteczniejszych metod porozumiewania się jest dziś związane z uwzględnieniem bardzo szerokiej perspektywy zagadnień nie tylko językoznawczych, ale i psycholingwistycznych, socjologicznych, kulturowych, zagadnień funkcjonowania jednostek w przestrzeni językowo-kulturowej, nieuchronnie prowadząc do pytania o tożsamość językową – zarówno indywidualną, jak i grupową, narodową. W tym właśnie kontekście warto rozpatrywać zagadnienia współzależności kultury, języka i narodu, a także ich szczególnej roli w budowaniu własnej tożsamości. Celem dwutomowej monografii jest stworzenie nowego forum wymiany myśli, doświadczeń, wyników badań pomiędzy naukowcami, ale także środowiskami pozaakademickimi w praktyce zajmującymi się zagadnieniami języka, kultury, tożsamości. Lista zagadnień poruszonych w tomach obejmuje takie obszary, jak: – wzajemne relacje języka i kultury – artefakty, praktyki, pamięć i język, – językowe determinanty sposobów konstruowania modelu świata, – porozumiewanie się i samookreślenie, – język ojczysty a osobowość, – kultura – język – dialog kultur, – sposoby interpretowania rzeczywistości przez ludzi mówiących różnymi językami, – problemy tożsamości językowej mniejszości narodowych, – tożsamość kulturowa i językowa jako wynik zachowania dziedzictwa przodków, – język a etniczna, religijna, historyczna, terytorialna identyfikacja jednostki, – znaczenie znajomości języka obcego w kształtowaniu własnej tożsamości, – kompetencja kulturowa w nauce języków obcych, – kulturowe konteksty motywacji nauki języków obcych.
Prezentowana publikacja to praktyczny poradnik dla nauczycieli języka polskiego jako obcego/drugiego, a szczególnie dla młodych lektorów, rozpoczynających zawodową karierę, zarówno polonistów, jak i neofilologów. Informuje o spodziewanych trudnościach w nauczaniu podsystemu fonicznego (norma językowa, błąd i sposoby korekty, tzw. miejsca trudne), omawia rolę, jaką fonetyka odgrywa w przyswajaniu innych podsystemów języka i podsumowuje wiedzę z zakresu kształcenia kompetencji fonologicznej uczących się (wraz z czynnikami implikującymi jej nabywanie).Szczególnie przyjrzano się fonetyce korektywnej, opisano podstawowe zasady nauczania, wybrane metody i techniki kształcenia słuchu mownego oraz wymowy cudzoziemców, a także sposoby wykorzystania niestandardowych technik pracy, np. logopedycznych, opartych na tekstach kultury czy podejściu komunikacyjnym.
Praca wpisuje się w szeroko zakrojone badania w obrębie glottodydaktyki polonistycznej i jest odpowiedzią na zachodzące współcześnie zmiany w kształceniu językowym. Jej wartość merytoryczna jest bezdyskusyjna. Eksploracje glottodydaktyczne zyskały szerszą perspektywę badawczą poprzez próbę odnalezienia miejsc wspólnych z dydaktyką przekładu. W zebranych tu artykułach pojawiają się nie tylko niezwykle istotne pytania o współczesne perspektywy rozwoju dydaktyki nauczania języka polskiego jako obcego, ale także wiele zagadnień związanych z pragmatycznymi aspektami kształcenia językowego i możliwościami optymalizacji procesu nauczania języków obcych, co we współczesnych badaniach glottodydaktycznych jest wartością szczególnie utylitarną i pożyteczną. Z recenzji dr hab. Anny Majkiewicz, prof. AM
Publikacja poświęcona formom adresatywnym w polskim i francuskim dyskursie polityczno-medialnym. Autorki ukazują różnorodne funkcje, jakie pełnią zwroty do odbiorcy w publicznych interakcjach między politykami. Analizując przykłady zaczerpnięte z debat przedwyborczych i dyskusji politycznych toczonych w ciągu ostatnich dziesięciu lat w polskich i francuskich mediach, pokazują, że w polemicznej wymianie zdań te z pozoru drugoplanowe jednostki języka mogą stać się skutecznym środkiem retorycznym. Służą nie tylko wskazywaniu adresata wypowiedzi, ale także ustalaniu i regulowaniu dystansu między partnerami dyskursu, ustanawianiu stosunków władzy, kreowaniu wizerunku własnego i przeciwnika czy wreszcie deprecjacji kobiet polityków.
Błąd i jego konsekwencje w przekładzie
Wydawca: Śląsk
wysyłka: 48h
28,35
-10%
31,50 zł
Wydaje mi się, chociaż może się mylę, że zamiast o błędach lepiej mówić o nieścisłościach w tłumaczeniu. Problem bowiem bardziej dotyczy całości tłumaczonego utworu (aspekt pozytywny) niż błędów w tłumaczeniu wyizolowanych form wyrazowych (aspekt negatywny), mogących rzutować na całość, ale nie określających jakości i wartości tłumaczenia, ponieważ aspekt negatywny nie jest i nie powinien być (a to się dzieje w nauczaniu języków) jedynym kryterium oceny. Innymi słowy, problem dotyczy bardziej adekwatności tłumaczenia do oryginału niż jednego z aspektów negatywnych tej adekwatności, jakim są błędy tłumaczeniowe. Wydaje mi się, chociaż może się mylę, że zamiast o błędach lepiej mówić o nieścisłościach w tłumaczeniu. Problem bowiem bardziej dotyczy całości tłumaczonego utworu (aspekt pozytywny) niż błędów w tłumaczeniu wyizolowanych form wyrazowych (aspekt negatywny), mogących rzutować na całość, ale nie określających jakości i wartości tłumaczenia, ponieważ aspekt negatywny nie jest i nie powinien być (a to się dzieje w nauczaniu języków) jedynym kryterium oceny. Innymi słowy, problem dotyczy bardziej adekwatności tłumaczenia do oryginału niż jednego z aspektów negatywnych tej adekwatności, jakim są błędy tłumaczeniowe. Chodzi o adekwatność pod względem leksyki, semantyki, gramatyki, stylu, uzusu, opuszczeń, elementów dodanych przez tłumacza i wszystkich innych niuansów zawartych w oryginale i charakterystycznych dla oryginału. Całościowe spojrzenie na przekład jest bardziej istotne i celowe niż analizowanie szczegółów całości. Tym bardziej, że błąd w tłumaczeniu nie jest zauważany przez czytelnika. Inaczej mówiąc, ważne jest to, komu i czemu służy analiza przekładów pod kątem błędów. Pytanie o przydatność i celowość pracy badacza z reguły nie jest stawiane, jako że trudno w nauce zauważyć las spoza drzew.Chodzi o adekwatność pod względem leksyki, semantyki, gramatyki, stylu, uzusu, opuszczeń, elementów dodanych przez tłumacza i wszystkich innych niuansów zawartych w oryginale i charakterystycznych dla oryginału. Całościowe spojrzenie na przekład jest bardziej istotne i celowe niż analizowanie szczegółów całości. Tym bardziej, że błąd w tłumaczeniu nie jest zauważany przez czytelnika. Inaczej mówiąc, ważne jest to, komu i czemu służy analiza przekładów pod kątem błędów. Pytanie o przydatność i celowość pracy badacza z reguły nie jest stawiane, jako że trudno w nauce zauważyć las spoza drzew.
Tom Idee, wartości, słowa w życiu publicznym i reklamie jest zbiorem artykułów badaczy zajmujących się problematyką dyskursu publicznego w aspekcie lingwistycznym, etycznym i socjologicznym. […] Z prezentowanych prac wyłania się obraz dyskursu publicznego i reklamowego jako komunikacyjnego bytu, w którym nadawcy za pomocą środków werbalnych i niewerbalnych prezentują określone idee i wartości oraz starają się do nich przekonać swoich odbiorców.
Książka podejmuje kwestię eksplicytacji, która we współczesnych badaniach nad przekładem jest traktowana jako jedno z postulowanych uniwersaliów translatorskich konstytuujących istotę „trzeciego kodu", czyli języka wykształcanego w tłumaczeniach. Spojrzenie na to zjawisko z perspektywy językoznawstwa kognitywnego, mocno zakorzenionego w aktualnej wiedzy psychologicznej, pozwala wykazać, że najbardziej rozpowszechnione w naszym kręgu kulturowym wyobrażenie przekładu jako działania ukierunkowanego na dochowanie maksymalnej wierności oryginałowi pod wieloma względami pozostaje w konflikcie z procesami poznawczymi, które wypracował ludzki umysł. Eksplicytacja - podobnie jak pokrewna jej implicytacja - może być natomiast rozumiana jako wynik prób odwoływania się tłumaczy do takich poznawczych korzeni. Przeprowadzone w pracy badanie licznych tłumaczeń tego samego tekstu pozwala unaocznić ów mechanizm.
Książka jest próbą przyjrzenia się ekspresji doświadczania i przeżycia nowoczesności w twórczości Artura Gruszeckiego (1852–1929). Pisarz, dziś niemal zupełnie zapomniany, jednak za życia poczytny i popularny, na stronach swoich utworów przekazywał wiele obrazów i ujęć życia w nowo­czesnym mieście, pracy w coraz bardziej zindustrializowanym świecie, zmagania się jednostki z problemami tożsamościowymi. Autorka szuka odpowiedzi na pytanie, jak w twórczości Gruszeckiego zapisała się świadomość człowieka epoki wczesnonowożytnej, jak wygląda przeżywanie i doświadczanie/doświadczenie nowoczesności u człowieka, który się urodził w połowie wieku XIX, intelektualnie wyrastał z myśli scjentyzmu i liberalizmu, ale wiele powieści napisał w wieku XX, wreszcie - jak kulturowa formacja dziewiętnastowieczności zderzyła się z formacją dwudziestowieczną.
Zbiór szkiców zadedykowanych prof. Teresie Kostkiewiczowej, które powstały jako wyraz szczególnej pamięci o roli, jaką prof. Kostkiewiczowa odegrała w tworzeniu środowiska filologicznego UKSW. W tomie znalazły się prace badawcze z zakresu historii literatury polskiej i obcej od XVIII w. do czasów współczesnych, teorii literatury, teksty poświęcone wybranym problemom kultury antycznej, zagadnieniom edytorskim oraz językoznawczym. Obszar problemowy poruszanych zagadnień jest bardzo szeroki: w największym zbiorze prac historycznoliterackich widać ogromne zróżnicowanie. Ich autorzy nie tylko podejmują refleksję na temat rozmaitych problemów literatury na przestrzeni trzech stuleci, ale też czynią to z wielu perspektyw badawczych: genologicznej, intersemiotycznej, geoliterackiej czy też badań nad recepcją literatury. W różnorodności tej spotykają się nie tylko odmienne perspektywy badawcze, ale także kolejne pokolenia badaczy.
Znaki czy nie znaki? Tom 2
wysyłka: 48h
32,37
-17%
39,00 zł
W publikacji przedstawiono różne podejścia do terminu znaku oraz kwestii jego inności. Autorzy snują rozważania dotyczące semantyki polskiej wokabuły sam, kategorii przypadku, problemu kompozycyjnej analizy fraz rzeczownikowych, związków między dwoma systemami semiotycznymi: językiem naturalnym oraz językiem wykresów. Kolejne artykuły poświęcone są zagadnieniom badań semiotycznych w literaturze pięknej: „nieprecyzyjnym” metaforom w twórczości Vladimira Nabokova, znaczeniu powtórzeń w poetyce Nikołaja Gogola, rodzajom strukturalnych modyfikacji frazeologizmów gestycznych w poezji Mariny Cwietajewej, językowemu wyrażaniu zjawiska żalu w twórczości Iriny Grekowej oraz systematyzacji kontekstów użycia znaków w tekstach literackich, a także zjawisku obcości kulturowej na przykładzie analizy wartościowania w przedstawieniach narodowych Polaków w amerykańskiej literaturze dziecięcej oraz analizie dyskursu potocznego. Drugi tom Znaki czy nie znaki? powstał z inicjatywy profesora Gennadija Zeldowicza w Zakładzie Semiotyki Instytutu Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Autorami są badacze z polskich i zagranicznych ośrodków naukowych. Publikacja adresowana jest do lingwistów, kulturoznawców oraz osób zainteresowanych zagadnieniami semiotycznymi. W tomie zamieszczono artykuły w językach polskim, rosyjskim, angielskim.
Wtoroj driewnieruskij pierewod
Wydawca: BEL Studio
wysyłka: 48h
67,10
-29%
94,50 zł
Piąty tom serii BIBLIOTEKI PRZEKŁADÓW ROSYJSKICH XVII-XVIII WIEKU Z LITERATURY STAROPOLSKIEJ, który oddajemy właśnie do rąk czytelników, zamyka cykl publikacji poświęconych recepcji najważniejszego dzieła Bieniasza Budnego, czyli Krótkich a węzłowatych powieści, które po grecku zową Apoftegmata u naszych wschodnich sąsiadów. Tym razem przedmiotem naszej uwagi jest tłumaczenie najstarsze (choć umownie nazwane „drugim staroruskim”), powstałe – jak udało się ustalić – w latach 1670-tych, najprawdopodobniej w Urzędzie Poselskim, z którego wywodzi się wielu tłumaczy literatury staropolskiej. Na monografię tradycyjnie składa się część analityczna i Aneks. W części analitycznej, podsumowującej i weryfikującej dotychczasowe badania nad przekładem Apoftegmatów, ustalono rzeczywistą liczbę zachowanych odpisów i redakcji najstarszego tłumaczenia, omówiono strategie translatorskie, a także ujawniono wiele ciekawych świadectw jego recepcji w Rosji XVII-XVIII w. Aneks zawiera edycję krytyczną tego przekładu, znanego dotychczas z kilkunastu zaledwie niewielkich fragmentów.
W ramach doktryny prawnej szeroko dyskutowaną kwestią jest zasada powszechnej dostępności do prawa poprzez właściwy przekaz językowy. Normy prawne komunikowane są przez język, a sposób jego użycia może w znaczącym stopniu wpłynąć na jasność przekazywanych treści. Tematem książki są metody ustalania środków językowych i czynników pozajęzykowych, które mogą wpływać na uzyskanie spójności komunikacyjnej tekstów prawnych, w szczególności tych, które są lub będą sformułowane w języku polskim lub węgierskim. Kompleksowość problematyki związanej z tekstem prawnym powoduje konieczność połączenia kilku dziedzin nauki. Podstawowy jest tu aspekt językoznawczy, jednakże uwzględniona jest też perspektywa prawna oraz translatologiczna. Niewątpliwie, dla wszystkich trzech wymienionych wyżej dziedzin istnieją wspólne płaszczyzny, a ich zestawienie może być nie tylko pożyteczne, ale niekiedy wręcz niezbędne dla osiągnięcia celu, jakim jest stworzenie takiego tekstu prawnego lub jego tłumaczenia, którego spójność komunikacyjna byłaby wystarczająca nie tylko dla prawników, ale również dla przeciętnego odbiorcy.
Trzy po 33
Wydawca: Agora
wysyłka: 48h
27,77
-31%
39,99 zł
Bralczyk: Prezentuję panom mój nowy produkt felietonistyczny. Miodek: Dla jakiego targetu jest dedykowany? Markowski: Obawiam się, że bez bonusa w pakiecie zrobi klapę. Brawurowa opowieść o słowach, których tak chętnie lubimy obecnie (nad)używać, mówi o nas więcej niż niejedna powieść i socjologiczna rozprawa… Dopóki będziemy mówili i pisali, profesorowie Bralczyk, Markowski i Miodek będą mieli tematy do kolejnych felietonów, bo nasz język zmienia się wciąż wyjątkowo dynamicznie, a – jak pisze Jan Miodek - jeśli słowo jest bardzo wygodne, to staje się zbyt wygodne i zaczynamy go nadużywać. Czy wszystkie te słowa, nowe lub dobrze znane, ale obecnie stosowane w innym lub kolejnym znaczeniu, da się zamienić? Czy w gąszczu polszczyzny, nasiąkniętej kalkami z obcych języków, atakowanej przez terminologię komputerową z jednej strony i lingwistyczną pomysłowość gimbazy (poczytacie!) z drugiej, aby na pewno jeszcze wiemy, co mówimy? Z powszechnie znaną lekkością, humorem i oczywiście oczywistą (poczytacie!) erudycją, panowie profesorowie przeprowadzają nas przez labirynt znaczeń, dawnych i nowych, sypiąc obficie przykładami i anegdotami. I tłumaczą, pochylając się z aprobatą (pomiziać), dziwiąc się, prześmiewając, a nawet złoszcząc się, choćby na gwiazdy mediów, że lansują odrażające pod każdym względem, także fonetycznym słowo zajebiście… Dlaczego „mąż, żona czy szef, którzy zatruwają nam życie, są toksyczni, a nie trujący?” Czy rzeczywiście hejtować jest łatwiej niż nienawidzić? Co zrobić z paparazzo i czy kobietę, zajmującą się namolnym fotografowaniem, nazwalibyśmy paparacka? Jak to się stało, że polewka – zupa zmieniła się w polewkę, jaką mamy z kogoś, a facet - całe lata funkcjonujący w polszczyźnie jako żartobliwe, ironiczne, lekceważące określenie mężczyzny – zaczął faktycznie oznaczać twardziela? Mistrzowie polszczyzny obczajają całe morze słówek i zwrotów, zatem i także słówko obczaić, choć – jak zauważa Jerzy Bralczyk - kiedy poznaję jakieś młodzieżowe słowo, mogę być pewien, że z prawdziwie młodzieżowej mowy właśnie wyszło i od tej pory będzie używane tylko przez (to też już trefne określenie) zgredów. Ale „100 słów polskich, które musisz znać” to nie tylko opowieść o słowach i zwrotach. To kapitalna rzecz o naszej współczesności i życiu w ogóle: o chciwych, którzy jednocześnie wcale nie są chytrzy i o chemii, w którą zmieniamy nasze uczucia, o tym, że gdy dzióbek jest, słitfocia udana i, że modowa szafiarka to nie szafarka, szafującą dobrami wszelakimi, o tym, że „trochę szkoda, że nagroda, premia, dodatek ustępują miejsca bonusowi”, ale cóż zrobić skoro bonus – to brzmi dumnie! Dzięki opowieściom o języku, przyglądamy się sobie w sytuacji, gdy kupujemy czipsy i wypłacamy pieniądze z bankomatu, gdy lajkujemy na fejsbuku, czy wpisujemy do życiorysów miękkie umiejetności, a nawet gdy… dłubiemy w nosie! (felieton o babolach). I nasuwa się od razu słynna myśl Wittgensteina, że granice mojego języka są granicami mojego świata: tak, właśnie w ten sposób żyjemy, co profesorowie Bralczyk, Markowski i Miodek słyszą doskonale i wychwytują natychmiast…
Przedmiotem zainteresowania Autora jest głęboka treść (tekstowy obraz rzeczywistości) wypowiedzi prasowych; jako materiał badawczy posłużyły artykuły drukowane w różnych czasopismach, a jako wynikająca z orientacji dominująca metoda użyta została analiza strukturalna różnych elementów leksykalnych tych artykułów w ujęciu ilościowym. Książka powinna przyciągnąć czytelników sugestywnym obrazem świata mediów i języka w mediach, których powidoki jeszcze udają ich istnienie. Bo przecież nie ma już zinów z lat 80. i 90., a pokolenie ich twórców zaczyna rządzić Rzecząpospolitą. Kurczy się zasięg fascynacji kolorowymi magazynami, a nawet imperium tabloidowej egzaltacji nie jest już tym, co dawniej. Autor ze statystyczną precyzją opisuje ten świat z jego językiem pełnym emocji i wulgarności. Warto pokazać i warto zobaczyć, jak się to robi i jak on to robi. Z recenzji prof. dr. hab. Walerego Pisarka
1
/
2
/
3
/
4
/
5
... 29
Idź do strony:
Liczba wyświetlanych pozycji:
Uwaga!!!
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
TAK
NIE
Oczekiwanie na odpowiedź
Dodano produkt do koszyka
Kontynuuj zakupy
Przejdź do koszyka